فرهنگ استراتژيک و مشارکت روسيه در روندهاي تسليحاتي غرب آسيا

  • امیرمحمد حاجی یوسفی
  • عباس ذوالفقاری

چکیده

چکيده

سياست خارجي و دفاعي-امنيتي روسيه از فرهنگ استراتژيک اين کشور متاثر بوده و مولفه هاي فرهنگ استراتژيک، به مثابه پيشران هاي سياست خارجي موجب شکل گيري چشم انداز بين المللي اين کشور شده اند. ايفاي نقش «قدرت بزرگ جهاني» يکي از محورهاي چشم انداز بين المللي روسيه است که تقويت توان تسليحاتي اين کشور در داخل و توجه به بازارهاي صادرات تسليحات را در راستاي کسب منافع اقتصادي و افزايش نفوذ سياسي در پي داشته است. رخداد جريان موسوم به بهار عربي در سال 2011، نقطه عطفي در سياست خارجي و به تبع آن سياست تسليحاتي روسيه در منطقه غرب آسيا بود و موجب شد توسعه روابط با کشورهاي اين منطقه در دستور کار جدي دستگاه سياست خارجي اين کشور قرار گيرد. در حوزه تسليحاتي، روسيه سياست حفظ و توسعه همکاريهاي نظامي و تسليحاتي موجود با برخي کشورهاي منطقه مانند ايران، احياي بازارهاي تسليحاتي سنتي شوروي سابق مانند عراق و ايجاد روابط نظامي و تسليحاتي با کشورهاي محور غربي مانند ترکيه در اين منطقه را پيگيري خواهد کرد. سوال اصلي مقاله اين است که مهم ترين عامل تاثيرگذار بر سياست تسليحاتي روسيه در غرب آسيا و مهمترين پيامد امنيتي آن در دو دهه اخير چيست؟ فرضيه مقاله عبارت است از اين که فرهنگ استراتژيک روسيه مهم ترين عامل موثر بر تقويت مشارکت اين کشور در روندهاي تسليحاتي منطقه غرب آسيا بوده که از شکل گيري يک نظام بين الملل مداخله گر (تحت سلطه آمريکا) در منطقه جلوگيري کرده و شکل گيري يک نظام چندقطبي
منطقه اي و در نتيجه ثبات بيشتر را نويد مي دهد. اين مقاله تلاش مي کند تا با توصيف مؤلفه هاي موثر فرهنگ استراتژيک روسيه، منطق راهبردي اين کشور در مشارکت فزاينده در روندهاي تسليحاتي غرب آسيا و پيامد امنيتي آن را تبيين نمايد.

چاپ شده
2018-05-09